மெய்யறிவு!


காட்டின் நடுவே உள்ள ஒரு சிறிய கோயிலில் குரு ஒருவர் வசித்து வந்தார். அவர் இயற்கையுடன் ஒன்றி வாழ்ந்தார். மக்கள் நடுவே செல்வதோ, அறிவுரை, போதனை என்று தடல்புடல் செய்வதோ கிடையாது.

ஒரு சமயம் அவ்வழியாக புத்தபிக்குகள் சிலர் வந்தனர். அவர்களது முகமே அவர்கள் பெரிய படிப்பாளிகள் என்பதை உணர்த்தியது. வந்தவர்களை குரு உபசரித்தார்.

“உங்கள் பெயர்?” என்று கேட்டனர் வந்தவர்கள். “என் பெயர் ஹோகன்” என்றார் குரு. ” ஞான குரு ஹோகன் தாங்களா?”, ” இல்லை நான் குருவும் அல்ல பெரிய ஞானியும் கிடையாது” என்றார் குரு.
உணவு முடிந்து அன்று இரவு அங்கேயே தங்கினர் பிக்குகள். இரவு குளிராயிருக்கவே தீ மூட்டி சுற்றிலும் அமர்ந்து கொண்டனர். தங்களுக்குள் மெதுவாக பேசிக்கொண்டனர். பேச்சு மெல்ல மெல்ல மத சம்பந்தப்பட்ட தத்துவங்களில் திரும்பியது. அதுவே விவாதமாக மாறியது. சற்று நேரத்தில் விவாதம் சூடுபிடித்தது. உரத்த குரலில் அவர்கள் பேச ஆரம்பிக்கவே தூக்கம் கலைந்த குரு ஹோகன் மெல்ல எழுந்து வந்து அவர்கள் நடுவே அமர்ந்தார்.

பிறகு விவாதம் மனிதனின் அகவாழ்வு, புறவாழ்வு பற்றி திரும்பியது. ” மனிதனின் புற வாழ்வே மாயம். அகவாழ்வுதான் மரணத்திற்கு பின்பும் தொடரும். எனவே அது தான் சாசுவதம்!” என்றார் ஒருவர்.
” அகம் என்பதே வெறும் எண்ணங்களின் குவியல். கனவில் கண்ட செல்வம் ஒருவனுக்கு நிஜ வாழ்வில் உதவாது. ஆகவே அகம் என்பது மாயை. தோன்றும் உலகம் தொடரும் வாழ்வு இதுவே உண்மை!” என்றார் மற்றவர்.
” இல்லை, உலகம் உண்மை. புறநிலையின் பிரத்தியட்சம்!” என்ற கருத்தை வலியுறுத்தினார் ஒருவர்.
” உலகம் உண்மை தான். அதைத் தாண்டிய மானஸ வாழ்வும் உண்மை தான். அதையும் தாண்டிய பயணம் தான் மிக முக்கியமானது!” என்று விவாதித்தார் மற்றொருவர். கடைசியில் தீர்ப்பை எதிர்பார்த்து அவர்கள் குரு ஹோகன் பக்கம் திரும்பினார்கள்.

” உங்கள் கருத்து என்ன? உலகம் பிரத்தியட்சமான உண்மையா? அல்லது மனோ ரீதியான மாயையா?” என கேட்டார்கள் குருவிடம்.

ஹோகன் அவர்களைப் பார்த்துக் கேட்டார் ” அதோ பெரிய பாறை தெரிகிறதே, அது மனதின் மாயையா? அல்லது பிரத்தியட்ச கண்கூடா?”
“போதி சத்துவரின் கண்ணோட்டத்தில் எல்லாமே மனதின் மாயை தான். தோன்றும் பொருட்கள், தோன்றாப் பொருட்கள் யாவுமே மனதின் சலனக் காட்சிகள் தான். அந்த வகையில் அந்தப் பெரிய பாறை நிஜம் அல்ல. அது என் மூளையில் இருப்பதுதான்” என்றார் பிக்கு.

” அவ்வளவு பெரிய கல்லை உங்கள் மூளையில் சுமந்து கொண்டு திரிகிறீர்களே!!!! உங்கள் தலை ரொம்பக் கனக்காதோ????” என்று கேட்டார் குரு ஹோகன்.

குரு ஹோகன் போட்ட போடு அவர்களுக்கு மெய்யறிவை உணர்த்தியது. தங்களது வாத வல்லமையையும், அறிவுக் கனத்தையும் மூட்டிய நெருப்பில் பொசுக்கிவிட்டு அவரின் சீடராயினர்.

 

நன்றி : ஒரு துளி இணையம்

 



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *