கவிதை | மழைக்குருவி | கவிஞர் வைரமுத்து


நீல மலைச்சாரல் – தென்றல்

நெசவு நடத்துமிடம்

ஆல மரக்கிளைமேல் – மேகம்

அடிக்கடி தங்குமிடம்

 

எந்திர ஓசைகளைக் – கழற்றி

எங்கோ எறிந்துவிட்டு

மந்திரம் போட்டதுபோல் – ஒரு

மெளனம் வசிக்குமிடம்

 

கட்டடக் காடுவிட்டு – நிழல்

கனிகின்ற காடுவந்தேன்

ஒட்டடை பிடித்தமனம் – உடனே

உட்சுத்தம் ஆகக்கண்டேன்

 

வானம் குனிவதையும் – மண்ணை

வளைந்து தேடுவதையும்

காணும் பொழுதிலெல்லாம் – ஒரு

ஞானம் வளர்த்திருந்தேன்

 

வெவ்வேறு காட்சிகளால் – இதயம்

விரிவு செய்திருந்தேன்

ஒவ்வோர் மணித்துளியாய் – என்

உயிரில் வரவுவைத்தேன்

 

* * * * *

சிட்டுக் குருவியன்று – ஒரு

சிநேகப் பார்வை கொண்டு

வட்டப் பாறையின்மேல் – என்னை

வாவென்றழைத்தது காண்

 

மொத்தப் பிரபஞ்சமும் – என்

முன்னே அசைவதுபோல்

சித்தப் பிரமைகொண்டு – அந்தச்

சிட்டை ரசித்திருந்தேன்

 

அலகை அசைத்தபடி – அது

ஆகாயம் கொத்தியதே

உலகை உதறிவிட்டுச் – சற்றே

உயரப் பறந்ததுவே

 

பறக்க மனமிருந்தும் – மனிதன்

பறக்கச் சிறகுமில்லை

இறக்கை துடிக்கையிலே – என்

இமைகள் துடிக்கவில்லை

 

சொந்தச் சிறகுகளில் – வானைச்

சுருட்டி எடுத்துக் கொள்ளும்

இந்தக் குருவியினும் – மனிதன்

எங்ஙனம் உயர்ந்துவிட்டான்?

 

கீச்சுச் கீச்சென்றது – என்னைக்

கிட்ட வாவென்றது

பேச்சு மொழியின்றியே – என்மேல்

பிரியமா என்றது

 

* * * * *

 

அறிவுக்கு விரிவுசெய்ய – மனிதர்

ஆயிரம் மொழிகாண்பினும்

குருவிக்கு விடையிறுக்க – ஒரு

குறுமொழி கண்டதுண்டா?

 

ஒற்றைச் சிறுகுருவி – நடத்தும்

ஓரங்க நாடகத்திலே

சற்றே திளைத்திருந்தேன் – காடு

சட்டென்று இருண்டதுகாண்

 

மேகம் படைதிரட்டி – வானை

மிரட்டிப் பிடித்ததுகாண்

வேகச் சுழற்காற்று – என்னை

விரட்டியடித்துது காண்

 

சிட்டுச் சிறுகுருவி – பறந்த

திசையும் தெரியவில்லை

விட்டுப் பிரிந்துவிட்டேன் – விரைந்து

வீட்டுக்கு வந்துவிட்டேன்

 

* * * * *

வானம் தாழ்திறந்து – இந்த

மண்ணில் வீழ்ந்ததென்ன

காணும் திசைகளெல்லாம் – மழையில்

கரைந்து போனதென்ன

 

மின்னல் பறிக்குதென்று – சாரல்

வீட்டில் தெறிக்குதென்று

ஜன்னல் அடைத்துவைத்தாள் – மனைவி

தலையும் துவட்டிவிட்டாள்

 

அந்தச் சிறுகுருவி – இப்போ(து)

அலைந்து துயர்ப்படுமோ?

இந்த மழைசுமந்து – அதன்

இறக்கை வலித்திடுமோ?

 

* * * * *

 

காட்டு மழைக்குருவி – போர்த்தக்

கம்பளி ஏதுமில்லை

ஓட்டை வான்மறைக்க – அதன்

உயரே கூரையில்லை

 

கூடோ சிறுபுதரோ – இலைக்

குடைக்கீழ் ஒதுங்கிடுமோ?

தேடோ தேடென்று – இடம்

தேடி அலைந்திடுமோ?

 

பெய்யோ பெய்யென்று – மழை

பெய்தால் என்ன செய்யும்

அய்யோ பாவமென்று – குருவி

அழுவதை நினைத்திருந்தேன்

 

* * * * *

காட்டில் அந்நேரம் – நிகழ்ந்த

கதையே வேறுவிதம்

கூட்டை மறந்துவிட்டுக் – குருவி

கும்மியடித்ததுகாண்

 

வானப் பெருவெளியில் – கொட்டும்

மழையில் குளித்ததுகாண்

கானக் கனவுகளில் – அது

கலந்து களித்ததுகாண்

 

சொட்டும் மழைசிந்தும் – அந்தச்

சுகத்தில் நனையாமல்

எட்டிப் போனவனை – அது

எண்ணி அழுதது காண்!

 

 

– கவிஞர் வைரமுத்து –



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *